این مقاله به بررسی دقیق تاثیر و جایگاه درس هنر در دوره دبستان می پردازد. با رویکردی تحلیلی و تربیتی، اهمیت آموزش هنر، نقش آن در رشد عاطفی و ذهنی کودکان، و جایگاه فرهنگی آن در ساختار آموزشی بررسی شده است.
آموزش هنر:
برخی بر این باورند که توانایی های هنری ذاتی هستند و نمی توان آن ها را آموزش داد؛ گویی هنرمند به صورت مادرزادی با این استعداد زاده می شود و آموزش نقشی در پیدایش آن ندارد. با این حال واقعیت این است که هنر نیز مانند دیگر حوزه های آموزشی قابل یادگیری است و هر فردی در فرآیند رشد خود می تواند با آن آشنا شود و در آن مهارت یابد.
هنر، رکن اصلی پرورش ذهن خلاق و پویای انسان هاست و ضروری است که ساختار آموزشی رسمی، بستر مناسبی برای فعالیت های هنری فراهم کند. دانش آموزان، بدون استثناء، حق دارند در محیط مدرسه با هنر آشنا شوند و فرصت های مناسبی برای تجربه کردن آن داشته باشند.
نباید از نظر دور داشت که در نظام آموزشی کشور، هنر همواره در حاشیه قرار گرفته و به آن توجه کافی نشده است. اکنون زمان آن فرا رسیده که خانواده ها، معلمان و تصمیم گیران آموزشی، نقش کلیدی هنر را در پرورش فکری و عاطفی نسل ها به رسمیت بشناسند.
متاسفانه، در برخی مدارس، ساعت درس هنر به فرصتی برای جبران کمبود زمان در سایر دروس تبدیل شده و به آن بهای لازم داده نمی شود. این در حالی است که باید گاهی بخشی از وقت دیگر دروس به هنر اختصاص یابد، چرا که ارزش آموزشی آن کمتر از سایر علوم نیست.
به این ترتیب، می توان گفت هنر و روند آموزش آن، باید به جایگاه اصلی خود در میان سرفصل های آموزشی بازگردد و به عنوان محور تربیت متعادل در دوره های مختلف تحصیلی شناخته شود.
ضروری است که ساعات آموزش هنر به گونه ای طراحی شوند که دانش آموز بتواند در فضایی آزاد و خلاق، دست به تولید اثر بزند و تجربه های عینی و ملموس در این زمینه کسب کند.
اهمیت هنر در مدرسه را باید از منظر تربیتی نیز جدی گرفت، چرا که:
- آموزش هنر، نوعی آموزش عاطفی محسوب می شود و به تنظیم و هدایت احساسات اجتماعی کمک می کند.
- درک درست از هنر اسلامی، پیوندی عمیق میان نسل آینده و ریشه های فرهنگی شان برقرار خواهد کرد.
- با شناخت بهتر سنت ها و جلوه های هنری بومی، روحیه مسئولیت پذیری و خلاقیت در نسل جوان تقویت می شود.
اثرات تربیتی هنر از دیدگاه تاریخ:
هر زمان که انسان از سرشت راستین خود فاصله گرفته و در دام امیال و تمایلات زودگذر اسیر شده، این ایمان، فرهنگ و هنر بوده اند که او را به مسیر اصلی بازگردانده اند. می توان گفت که این سه، واسطه هایی بوده اند که پیوند دوباره انسان با حقیقت را برقرار کرده اند.
در ادوار مختلف تاریخ، هرگاه انسان به بی راهه رفته، هنرمندان مومن و دلسوز با آثار و اندیشه های خود، وجدان جامعه را بیدار کرده اند و راه بازگشت به انسانیت را پیش پای او نهاده اند. برای نمونه، نگاهی به تاریخ ایران در دوران تهاجم مغول، نشان دهنده همین نقش نجات بخش هنر است.
گرچه حمله مغولان با خود ویرانی کتابخانه ها و نابودی مراکز فرهنگی را به همراه داشت، اما همین قوم بی رحم، زمانی که در معرض آموزه های هنری قرار گرفت، چنان دگرگون شد که خود بانی شکوفایی فرهنگ و هنر اسلامی شد.
شاهرخ، فرزند تیمور، از جمله شخصیت هایی است که عشق به کتاب و دانش را در بالاترین حد ممکن در رفتار خود بروز داد؛ تا جایی که برای توسعه فرهنگی، ثروت خاندان تیموری را صرف ساخت کتابخانه و گردآوری آثار هنری کرد.
همسر او گوهرشاد نیز با ساخت مسجد گوهرشاد در مشهد سهم بزرگی در توسعه معماری اسلامی داشت و اثری ماندگار را برای نسل های آینده به یادگار گذاشت.
از این رو با تکیه بر اصول متعالی هنر اسلامی و اشاعه آن، می توان در مسیر بازسازی اخلاقی و هویتی انسان ها گام های موثری برداشت. هنر اصیل اسلامی می تواند توازن از دست رفته فرد را بازیابی کند و او را به خود حقیقی اش بازگرداند.
فهرست مطالب
- تشکر و قدردانی ۲
- مقدمه ۳
- آموزش هنر ۵
- اثرات تربیتی هنر از دیدگاه تاریخ ۷
- هدف از تدریس هنر در مدارس ۸
- خصوصیات نقاشی های کودکان و بررسی آنها ۱۰
- بررسی یک نقاشی به عنوان نمونه ۱۱
- وظایف یک معلم آگاه و ورزیده در ساعات هنر ۱۲
- انواع نقاشی های کودکان ۱۵
- در انتظار فردایی بهتر ۱۸
- سخنانی از بزرگان ۲۰
- منابع و ماخذ ۲۱
هنوز نظری ثبت نشده است.