در این مقاله نقش عشق و محبت در استحکام بنیان خانواده بررسی می شود؛ مفهومی که نه تنها اساس آرامش در زندگی مشترک است، بلکه زمینه ساز رشد اخلاقی، تربیتی و اجتماعی اعضای خانواده نیز به شمار می رود.
عشق و محبت در خانواده
آغاز دفتر حیات آدمی با مهر و عشق رقم خورده و از دل همین مهرورزی، جلوه های گوناگون زیبایی و شکوه در هستی نمودار شده است. انسان ها نیز که بخشی از این کل عظیم اند، با مهر زاده می شوند، دل باخته پا به میدان زندگی می گذارند و در واپسین دم ها، آغشته از عشق به سوی ابدیت ره می سپارند. از این رو، سرچشمه و سرانجام حیات انسانی در مهربانی و محبت ریشه دارد. آنانی که در دلشان نشانی از عشق نیست، ردپایی در سطور تاریخ انسانیت نخواهند داشت.
سرشت بشر بر پایه پاکی و صداقت نهاده شده و میل ذاتی او به سوی ارزش های اخلاقی و زیبایی های ظاهری و باطنی است. دین اسلام که واپسین آیین الهی است و پیام آورش خاتم پیامبران، تاکید دارد که این فطرت پاک را حفظ کرده و اندیشه آدمی را به سمت کمال و فضیلت سوق دهد.
اسلام، آیینی بر پایه محبت و مهربانی است. کسانی که به آموزه های پربرکت آن جامه عمل می پوشانند و کردار و رفتار خویش را با نور تعالیم آن هم نوا می سازند، با یاری پروردگار به آیینه هایی از عشق، عطوفت و رافت مبدل می شوند. دل هایشان آکنده از رحمت خواهد شد. اما آنانی که از فروغ این فرهنگ غنی روی گردانند و خود را از فیوضات ملکوتی آن بی بهره می کنند، با تندخویی و سنگدلی راهی متفاوت برمی گزینند. در این مسیر، خواهش های نفسانی و خوی حیوانی جای فضیلت و خرد را می گیرد و ایشان را از مرتبه انسانی به پایین ترین جایگاه ها می کشاند.
برای آنکه از زندگی بهره ای درخور ببریم و بنیانی محکم برای خانواده مان پی ریزی کنیم، اگر می خواهیم فرزندانی بانشاط و سرزنده تربیت کنیم، باید کانون خانه را با عشق و صمیمیت پر کنیم. روح امید، اعتماد به نفس و تلاش زمانی در دل کودکان زنده می ماند که فضا آکنده از گرما و آرامش باشد. خانه ای که با صفا و مهر مزین شده، مامنی خواهد بود برای رشد استعدادها.
پیامبر گرامی اسلام (ص) فرموده اند: هیچ بنایی در نگاه خداوند، محبوب تر از بنای خانواده نیست.
خانواده نخستین پایگاه زندگی انسان است؛ محوری ترین مکان در شکل گیری شخصیت و تربیت فرزندان صالح و دیندار. مدرسه و مسجد مکمل این بنیادند، اما پایه اصلی در دل خانواده نهاده می شود. این نهاد، قلب تپنده جامعه محسوب می شود. در همین بستر است که کودک روابط اجتماعی، تعامل، و مسئولیت پذیری را می آموزد.
اگر زن و شوهر با تکیه بر تعالیم حیات آفرین اسلام، این کانون را لبریز از مهر و امید سازند، بی تردید مسیر نجات دنیوی و اخروی را برای خود و فرزندانشان هموار می سازند.
تجربه مهر در فضای خانه، زمینه ساز بروز محبت در عرصه های اجتماعی نیز هست. افرادی که طعم مهربانی را در خانواده چشیده اند، در مهرورزی به دیگران تواناتر عمل خواهند کرد. اساس رابطه زناشویی در قرآن بر پایه مودت و رحمت استوار گشته؛ این آموزه ها تمامی عناصر یک زندگی موفق را به زیبایی به تصویر کشیده اند.
محبت صرفاً در هم نشینی زن و شوهر معنا نمی یابد؛ آنچه عشق را واقعی و موثر می سازد، رفتارهایی است که در بزنگاه ها بروز می یابد. ابزار ابراز محبت، شیوه های گفتاری و رفتاری در لحظات خاص، همان عاملی است که بنیان خانواده را استوار می کند. این صفت، اعضای خانواده را به هم نزدیک کرده و بستر همکاری، همراهی و هم فکری را مهیا می کند.
اسلام برای حفظ و شکوفایی نهاد خانواده، جایگاه والایی قائل شده است. در آیه ای از قرآن می خوانیم:
«و از نشانه های خدا آن است که از خود شما برایتان همسرانی آفرید تا در کنارشان آرامش یابید و میان شما مودت و رحمت قرار داد. بی گمان، در این نشانه ها اندرزهایی است برای اندیشمندان.»
بر مبنای این نگاه قرآنی، خانواده مظهر رحم و محبت الهی است. خانه ای که در آن صفاتی چون عدالت، علم، مهر و حکمت جلوه گر باشد، بازتابی از صفات پروردگار خواهد بود. چنین خانواده ای باید چون دژی نفوذناپذیر، در برابر آسیب های اجتماعی ایستادگی کند و ارتباط بین اعضای آن، به ویژه رابطه زن و شوهر، بر پایه دلدادگی قلبی و پیوند عاطفی عمیق استوار بماند.
هنوز نظری ثبت نشده است.