تاریخچه والیبال
ورزش والیبال در سال ۱۸۹۵ میلادی (برابر با ۱۲۷۴ خورشیدی) توسط «ویلیام جی. مورگان»، مدیر انجمن جوانان مسیحی (Y.M.C.A) در شهر هولیوک از ایالت ماساچوست آمریکا پایه گذاری شد. مورگان در ابتدا نام «مینتونت» را برای این بازی برگزید، هرچند دلیل دقیق انتخاب این نام مشخص نیست. او با مشاهده ی محبوبیت روز افزون بسکتبال، تصمیم گرفت ورزشی طراحی کند که هم جنبه ی گروهی و رقابتی داشته باشد و هم از آسیب فیزیکی کمتری برخوردار باشد. در آغاز، از توپ بسکتبال استفاده شد، زیرا سبک تر بود و به دست ها صدمه نمی زد.
بازی جدید ابتدا در سالن های انجمن جوانان مسیحی برگزار می شد و به تدریج در شهرهای ماساچوست و نیوانگلند گسترش یافت. «دکتر آلفرد تی. هالستد» در اسپرینگفیلد پس از مشاهده بازی، پیشنهاد کرد نام آن به «والیبال» تغییر یابد؛ زیرا هدف اصلی این بازی، رد و بدل کردن توپ از روی تور بود.
در ابتدا قوانین ثابتی برای والیبال وجود نداشت و هر کشور یا باشگاه بر اساس سلیقه خود بازی می کرد. با گذشت زمان، قوانین مشخصی تدوین شد و حرکات تکنیکی و تاکتیکی جایگزین روش های ابتدایی گردید.
در سال ۱۹۰۰ امتیاز هر ست ۲۱ پوئن تعیین شد و در سال ۱۹۱۲ سیستم چرخش رسمی شد. در سال ۱۹۱۷ امتیاز هر ست به ۱۵ تغییر یافت و یک سال بعد، حضور شش بازیکن در هر تیم تصویب شد. در سال ۱۹۲۱ محدودیت سه ضربه برای هر تیم و در سال ۱۹۲۳ ابعاد زمین ۹ در ۱۸ متر تعیین گردید. از آن پس قوانین بازی به مرور تکمیل شد و هر چهار سال یک بار در کنگره بین المللی والیبال اصلاحاتی به تصویب رسید.
اولین کشوری که پس از آمریکا والیبال را پذیرفت، کانادا بود (سال ۱۹۰۰). با گسترش فعالیت های Y.M.C.A این ورزش به کشورهای هند، کوبا، پورتوریکو، فیلیپین، اروگوئه، چین و ژاپن معرفی شد و سپس به واسطه حضور نیروهای آمریکایی در اروپا، به کشورهای فرانسه، لهستان، چکسلواکی، شوروی و دیگر کشورها انتقال یافت. شوروی با تاسیس انجمن ملی والیبال در سال ۱۹۲۳ نقش مهمی در توسعه فنی و تاکتیکی این ورزش ایفا کرد.
در سال ۱۹۴۷، نمایندگان چهارده کشور در پاریس گرد هم آمدند و «فدراسیون بین المللی والیبال» (FIVB) را بنیان نهادند. ریاست نخستین فدراسیون بر عهده «پل لیبود» از فرانسه بود. از آن زمان، والیبال به سرعت جهانی شد و در حال حاضر بیش از ۲۰۰ کشور عضو این فدراسیون هستند.
در سال ۱۹۴۹ اولین مسابقات جهانی مردان در پراگ و سه سال بعد نخستین دوره مسابقات جهانی زنان در مسکو برگزار شد. والیبال از سال ۱۹۶۴ به جمع ورزش های رسمی المپیک پیوست.
در دهه ۱۹۶۰، ژاپن با رویکردی علمی و نظام مند، تکنیک ها و تمرین های مدرن را به والیبال جهان معرفی کرد. مربی برجسته این کشور، «یاسوتاکا ماتسودایرا»، توانست در المپیک ۱۹۷۲ مونیخ تیم ملی مردان ژاپن را به مقام قهرمانی برساند.
فدراسیون بین المللی والیبال در طول دهه های بعد ساختار خود را گسترش داد و مسابقات مختلفی چون جام جهانی، لیگ جهانی، قهرمانی قاره ها و رقابت های والیبال ساحلی را راه اندازی کرد. اولین دوره لیگ جهانی در سال ۱۹۹۰ با شرکت هشت تیم و جایزه یک میلیون دلاری برگزار شد و با استقبال گسترده روبه رو گردید.
کشورهایی مانند شوروی، ایتالیا، ژاپن، آمریکا، برزیل، لهستان، کوبا و چین از جمله قدرت های اصلی تاریخ والیبال جهان محسوب می شوند. امروزه مقر فدراسیون بین المللی والیبال در شهر «لوزان» سوئیس قرار دارد و این سازمان با بیش از ۲۰۰ میلیون بازیکن در سراسر دنیا، والیبال را در زمره سه ورزش پرطرفدار جهان جای داده است.
تاریخچه والیبال در ایران
ورزش والیبال در حدود سال ۱۲۹۹ خورشیدی به همت استاد برجسته ورزش ایران، مرحوم میر مهدی ورزنده وارد کشور شد. او نخستین آموزش های رسمی این رشته را در «دارالمعلمین ورزش» آغاز کرد. در آن زمان، بازی والیبال فاقد قوانین مشخص و چارچوب های فنی امروزی بود و بازیکنان بر اساس سلیقه شخصی خود بازی می کردند. بیشتر حرکات با ضربات مشت یا سمبه انجام می شد و هیچ گونه نظام تاکتیکی یا آموزشی منسجم وجود نداشت.
در سال ۱۳۰۲، با ترجمه مقالات ورزشی خارجی، قوانین بین المللی به تدریج به کشور راه یافت و بازی نظم بیشتری پیدا کرد. در آن دوران، زمین بازی ابعادی برابر با ۲۰ در ۱۰ متر داشت و در هر سوی زمین ۹ تا ۱۱ بازیکن حضور می یافتند. بازیکنان معمولاً در جایگاه های ثابت خود بازی می کردند و هنوز قانون چرخش بازیکنان مطرح نشده بود.
از سال ۱۳۰۴ توجه عمومی به والیبال افزایش یافت و تمرینات جدی در سه مرکز آغاز شد: دارالمعلمین ورزش، کلوپ شایسته (اجتماعیون) و کالج البرز. زمین های کالج البرز شرایط مناسب تری داشت و همین امر باعث شد جوانان بسیاری جذب تمرینات شوند. در همان سال، نخستین مسابقه رسمی بین دو تیم دارالمعلمین ورزش و کلوپ شایسته برگزار شد. استقبال مردم از این دیدار به حدی بود که شور و هیجان زیادی در میان تماشاگران و بازیکنان پدید آمد و همین مسابقه سرآغاز گسترش سریع این ورزش در تهران شد.
در میان فعالان اولیه والیبال، نام هایی چون شمس الدین شایسته (از پایه گذاران و بازیکنان توانمند آن دوران)، حسن گوشه، ناصر رفیعا، دکتر علی یوسفی، دکتر علی کنی، نصرالله مقدم، صادق ریاحی، علی اکبر همایونی و چارلی اسمعیل زاده به چشم می خورد.
والیبال در مدت کوتاهی به مدارس راه یافت و با تلاش فارغ التحصیلان دارالمعلمین، در سراسر کشور گسترش پیدا کرد. شهر اصفهان دومین مرکز مهم رشد این ورزش پس از تهران بود و نخستین مسابقه بین شهری بین تیم های کالج البرز تهران و کالج اصفهان برگزار شد. در آن زمان، کمبود توپ مخصوص والیبال یکی از مشکلات اصلی بود و معمولاً از توپ فوتبال استفاده می کردند تا اینکه فردی به نام قمشه ای نخستین توپ والیبال ایرانی را ساخت.
در سال ۱۳۱۴ نخستین مسابقات باشگاهی در تهران برگزار شد که تیم باشگاه دربند توانست عنوان قهرمانی را از آن خود کند. همچنین، در همان سال چند دیدار دوستانه بین تیم های بانوان برگزار شد که نشان دهنده توجه روزافزون زنان به ورزش بود. در سال ۱۳۱۸، نخستین دوره مسابقات قهرمانی کشور در رشته والیبال همزمان با سایر رشته های ورزشی برگزار گردید.
در سال ۱۳۲۴، هم زمان با تشکیل فدراسیون های ورزشی، والیبال و بسکتبال دارای فدراسیونی مشترک شدند که تا سال ۱۳۳۶ ادامه یافت. در این دوره، رقابت هایی چون قهرمانی باشگاه ها، مدارس، دانشکده ها و انتخابی کشور برگزار می شد و والیبال به عنوان ورزشی محبوب در جامعه ایرانی شناخته شد.
در دوران جنگ جهانی دوم، حضور نیروهای متفقین در ایران موجب آشنایی بازیکنان ایرانی با سبک های جدید والیبال شد. یکی از نخستین مسابقات بین المللی، دیدار تیم ایران با ارتش روسیه در بندرانزلی بود که با پیروزی ایران پایان یافت. در دهه ۱۳۳۰، سفرهای ورزشی و تحصیلی به خارج از کشور موجب تحول اساسی در روش های تمرین و تاکتیک های والیبال ایران شد. محمدحسن اشتری از نخستین افرادی بود که روش نوین آبشار زدن با پرش دو پا را معرفی کرد.
در سال ۱۳۳۳، ترجمه رسمی قوانین والیبال توسط دکتر سیدضیاءالدین شادمان و همکاری کاظم رهبری انجام شد که گام بزرگی در جهت نظم بخشی به مسابقات بود. سرانجام در سال ۱۳۳۶، فدراسیون مستقل والیبال ایران تاسیس شد و امیرعباس امین به عنوان نخستین رئیس آن منصوب گردید. از این زمان، دوران جدیدی از والیبال نوین ایران آغاز شد و مربیانی همچون حسین جبارزادگان نقش مهمی در رشد علمی و تاکتیکی این ورزش ایفا کردند.
در سال ۱۳۳۷ تیم ملی ایران برای نخستین بار در مسابقات آسیایی توکیو (۱۹۵۸ میلادی) حضور یافت و موفق شد مدال نقره بازی ها را کسب کند. این موفقیت، آغازگر حضور فعال ایران در میادین بین المللی بود.
در سال های بعد، تیم های ملی مردان و زنان ایران در رویدادهای گوناگونی چون بازی های آسیایی، قهرمانی آسیا، ارتش های جهان، ناشنوایان، معلولان و مسابقات دانشجویان جهان شرکت کردند و عناوین متعددی را به دست آوردند. از جمله مهم ترین افتخارات والیبال ایران می توان به موارد زیر اشاره کرد:
- مقام دوم بازی های آسیایی ۱۹۵۸ توکیو (مدال نقره)
- قهرمانی ارتش های جهان در سال های ۱۳۴۷ و ۱۳۵۸ (مدال طلا)
- مقام سوم بازی های آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک
- قهرمانی معلولان جهان در سال های ۱۹۸۵، ۱۹۸۶ و ۱۹۸۹
- قهرمانی جوانان آسیا در سال ۱۳۷۷ در تهران
- و درخشش تیم های باشگاهی چون پیکان تهران در رقابت های آسیایی دهه ۷۰ و ۸۰ خورشیدی.
برگزاری لیگ سراسری ایران با عنوان جام پاسارگاد در سال های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۵ و سپس برپایی لیگ برتر باشگاه ها از سال ۱۳۷۲، نقش مهمی در رشد پایدار والیبال کشور ایفا کرد.
امروزه والیبال ایران یکی از قدرت های برتر قاره آسیا و جهان به شمار می رود و مسیر موفقیت های آن، حاصل تلاش ده ها ساله مربیان، داوران و بازیکنانی است که از نخستین تمرین های دارالمعلمین ورزش تا افتخارات جهانی امروز، نام خود را در تاریخ این رشته ماندگار کرده اند.
تکنیک توپ گیری در والیبال
توپ گیری یکی از مهارت های اساسی و تعیین کننده در والیبال مدرن به شمار می آید. این تکنیک زمانی به صورت صحیح اجرا می شود که بازیکن از نظر بدنی در وضعیت مناسب قرار داشته باشد و توانایی واکنش سریع به حرکات توپ را داشته باشد. تمرکز، هماهنگی عضلانی و آگاهی فضایی از جمله عواملی هستند که نقش مهمی در موفقیت اجرای این فن دارند.
وضعیت ایستاده:
در حالت ایستاده، زانوها تنها اندکی خم می شوند و بدن تقریباً راست نگه داشته می شود. بازیکن باید وزن خود را به صورت متعادل روی هر دو پا تقسیم کند و آماده باشد تا در هر لحظه برای دریافت توپ به سمت چپ یا راست حرکت کند.
وضعیت خمیده:
در این حالت، بازیکن با خم کردن زانوها، بدن خود را به زمین نزدیک تر می کند. این وضعیت کنترل بیشتری بر حرکت های ناگهانی توپ ایجاد می کند و به او اجازه می دهد تا واکنش سریع تری نشان دهد. پایین آوردن مرکز ثقل بدن، ثبات و تعادل بازیکن را افزایش می دهد.
وضعیت نشسته:
در حالت نشسته، بازیکن زانوهای خود را تا حد امکان خم کرده و به سطح زمین نزدیک می شود. این وضعیت برای دریافت توپ های نزدیک به زمین بسیار موثر است. در این حالت نیز باید پشت بدن صاف و ستون فقرات در امتداد طبیعی خود قرار گیرد تا حرکت های بعدی با سرعت و دقت بیشتری انجام شوند.
در تمامی این وضعیت ها، اصل مشترک و مهم، صاف نگه داشتن پشت بدن است. این موضوع باعث می شود کنترل توپ بهتر انجام شود و بازیکن بتواند با کمترین خطا توپ را به هم تیمی خود پاس دهد. ترکیب این وضعیت ها بسته به موقعیت بازی و سرعت توپ تغییر می کند و بازیکنان حرفه ای باید قادر باشند میان آن ها به سرعت جابه جا شوند.
انواع تکنیک های مقدماتی توپ گیری در والیبال
در والیبال، توپ گیری از اساسی ترین مهارت هایی است که پایه ی بسیاری از حرکات دفاعی و واکنشی را شکل می دهد. بازیکن برای اجرای درست این فن باید توانایی بدنی، تمرکز، و هماهنگی بالا داشته باشد. در ادامه به چند نمونه از تکنیک های مقدماتی توپ گیری اشاره می شود.
۱. توپ گیری با یک دست (غلت)
زمانی که فرصت کافی برای رسیدن به توپ وجود ندارد و فاصله ی توپ از بازیکن زیاد است، استفاده از یک دست برای دریافت، بهترین گزینه است. در چنین شرایطی، بازیکن باید بدن خود را تا حد ممکن به سطح زمین نزدیک کند و با خم کردن زانوها، مرکز ثقل را پایین بیاورد. در لحظه ی تماس توپ با ساعد، بازیکن با چرخش بدن روی محور زانو، ضربه را به توپ وارد کرده و سپس به پهلو می چرخد تا افت کنترل شده انجام دهد.
در این حالت، پشت بدن باید دارای قوس ملایم و ایمن باشد تا از آسیب دیدگی جلوگیری شود. در پایان حرکت، بازیکن با غلت خوردن روی شانه ی مخالف، به سرعت به وضعیت اولیه باز می گردد. تمرین این مهارت باید به طور مساوی در هر دو سمت راست و چپ انجام شود تا تعادل و تسلط بازیکن افزایش یابد.
تمرینات توپ گیری با یک دست (غلت):
بازیکنان در انتهای تشک می ایستند و به فرمان مربی، یکی پس از دیگری، فن غلت زدن را اجرا می کنند. در این مرحله، مربی حرکات را اصلاح کرده و بر نحوه ی افت و تماس ساعد با توپ تمرکز می کند.
در مرحله ی بعد، مربی به کمک یار کمکی، نزدیک تور می ایستد و توپ ها را یکی پس از دیگری برای بازیکنان پرتاب می کند تا آن ها با حرکت غلت توپ را دریافت کنند. پس از تسلط کافی، این تمرین از روی تشک به زمین اصلی منتقل می شود.
۲. حرکات پایه ی توپ گیری
برای موفقیت در توپ گیری، بازیکن باید بتواند به سرعت در جهات مختلف حرکت کند. این حرکات پایه شامل موارد زیر است:
حرکت به جلو:
بازیکن با برداشتن یک گام بلند به سمت توپ حرکت می کند تا بتواند آن را با ساعد کنترل و ارسال کند.
حرکت به عقب:
در مواقعی که توپ پشت سر در حال سقوط است، بازیکن با چند گام سریع به عقب رفته و سپس با حفظ تعادل، توپ را دریافت می کند.
حرکت به راست:
وقتی توپ در سمت راست در حال فرود آمدن است، ابتدا پای راست و سپس پای چپ در مسیر توپ قرار می گیرد. اگر فاصله ی توپ کم باشد، تنها یک گام بلند کافی است.
حرکت به چپ:
همانند حرکت به راست، بازیکن با چند گام پهلو به سمت چپ حرکت می کند تا توپ را در موقعیت مناسب دریافت نماید.
۳. تکنیک شیرجه
شیرجه یکی از زیباترین و در عین حال حساس ترین مهارت های والیبال است که نیازمند آمادگی بدنی بالا، چابکی و تمرکز زیاد است. بازیکن باید توانایی دویدن سریع، تغییر مسیر ناگهانی و کنترل بدن در هنگام افت را داشته باشد. این مهارت نه تنها جنبه ی دفاعی دارد، بلکه نمایش دهنده ی واکنش پذیری و انعطاف فیزیکی بازیکن نیز هست.
روش اجرای شیرجه:
در آغاز، بازیکن در حالت خمیده قرار می گیرد؛ پاها از هم باز بوده و یکی جلوتر از دیگری است. با برداشتن گامی بلند به سمت توپ و پایین آوردن بدن، حرکت آغاز می شود. وزن بدن از طریق فشار پای عقب به سمت جلو منتقل می گردد و سپس سینه، ران ها و دست ها با زمین تماس پیدا می کنند. در لحظه ی افت، پا کمی از زانو خم شده و به سمت بیرون متمایل می شود تا فشار ضربه ی زمین کاهش یابد. در همین لحظه، بازیکن توپ را با پشت دست دریافت کرده و در صورت امکان آن را به سمت هم تیمی خود ارسال می کند.
تمرینات مربوط به شیرجه:
- شنا با توپ: بازیکن با قرار دادن توپ در مقابل خود و اجرای حرکات شنا، علاوه بر تقویت بازوها، قدرت پنجه ها را نیز افزایش می دهد.
- تمرین مقابل دیوار: بازیکن در فاصله ی یک دست از دیوار قرار گرفته و حرکت افت را تمرین می کند. سپس با فشار از دیوار به حالت اولیه بازمی گردد.
- شیرجه روی تشک ژیمناستیک: در این مرحله، بازیکن با خم کردن بدن و اجرای شیرجه روی تشک، تمرین افت کنترل شده را انجام می دهد تا از آسیب جلوگیری شود.
- دریافت توپ های آویزان: برای تسلط نهایی، چند توپ از زیر تور آویزان می شود تا بازیکنان با اجرای شیرجه واقعی، آن ها را دریافت کنند. این تمرین به تقویت دقت، زمان بندی و سرعت واکنش کمک می کند.
۴. تمرینات ترکیبی توپ گیری
در مرحله ی پیشرفته تر، بازیکنان باید ترکیبی از حرکات پایه و شیرجه را تمرین کنند. در این تمرین، مربی با پرتاب توپ ها در مسیرهای مختلف، بازیکنان را وادار می کند تا بسته به شرایط، حرکت به جلو، چپ، راست یا افت به زمین را انتخاب کنند. هدف از این تمرین، افزایش هماهنگی بین حرکات پا، کنترل بدن و واکنش سریع به توپ است.
نکات ایمنی در تمرین و اجرای فنون والیبال
در تمرین ها و اجرای حرکات فنی والیبال، رعایت اصول ایمنی اهمیت زیادی دارد، زیرا بیشتر حرکات این رشته با پرش، افت یا تماس مستقیم بدن با زمین همراه است. بی توجهی به این نکات می تواند منجر به آسیب های جدی شود.
- هنگام غلت زدن باید پشت بدن حالت قوس دار خود را حفظ کند و سر تا حد امکان در میان بازوها و سینه قرار گیرد تا از برخورد سر با زمین جلوگیری شود.
- در اجرای فن شیرجه، عضلات و مفاصل درگیر، به ویژه شانه ها و بازوها، باید از آمادگی و قدرت کافی برخوردار باشند. در غیر این صورت احتمال آسیب به رباط ها و مفاصل زیاد است.
- استفاده از تشک مخصوص تمرین، به ویژه برای یادگیری اولیه شیرجه، اقدامی ضروری برای پیشگیری از صدمات احتمالی محسوب می شود.
- هنگام اجرای شیرجه باید دقت شود چانه با زمین تماس نداشته باشد، زیرا آسیب دیدگی این بخش از شایع ترین صدمات در میان بازیکنان والیبال است.
- در تمرین های گروهی، هماهنگی زمان اجرای حرکات اهمیت زیادی دارد تا از برخورد بازیکنان با یکدیگر جلوگیری شود. بهتر است تمرینات در مسیر و جهت مشخصی انجام گیرند.
- پیش از شروع تمرین، باید زمین کاملاً بررسی شود تا وسایل اضافی یا موانع خطرناک در آن وجود نداشته باشد، زیرا هرگونه غفلت در این زمینه احتمال بروز آسیب را افزایش می دهد.
قوانین و مقررات مربوط به تعویض بازیکنان
در جریان مسابقه، تعویض بازیکنان طبق قوانین مشخصی انجام می شود. هر بازیکن تنها پس از ثبت شماره و تایید داور می تواند وارد زمین شود و جای بازیکن دیگری را بگیرد.
محدودیت های تعویض
- در هر ست، هر تیم مجاز به انجام حداکثر شش تعویض است.
- بازیکن اصلی فقط یک بار در هر ست می تواند از زمین خارج شده و مجدداً به همان جای قبلی بازگردد.
- بازیکن ذخیره نیز در هر ست تنها یک بار حق ورود به زمین را دارد و فقط می تواند جای همان بازیکنی را بگیرد که پیش تر به جای او وارد شده است.
تعویض استثنایی
در صورتی که یکی از بازیکنان (به جز لیبرو) دچار مصدومیت شود و امکان ادامه ی بازی نداشته باشد، در صورت نبود شرایط تعویض قانونی، تیم می تواند از تعویض استثنایی استفاده کند. در این حالت، هر بازیکنی که خارج از زمین است (به جز لیبرو) می تواند جای بازیکن مصدوم را بگیرد. بازیکن مصدوم تا پایان مسابقه اجازه ی بازگشت به زمین را ندارد.
تعویض به دلیل اخراج یا محرومیت
اگر بازیکنی از بازی اخراج یا از مسابقه محروم شود، باید با تعویض قانونی جایگزین گردد. چنانچه امکان این تعویض وجود نداشته باشد، تیم ناقص اعلام می شود.
تعویض غیرقانونی
در صورتی که تیمی بیش از حد مجاز یا خارج از شرایط تعیین شده اقدام به تعویض کند، تعویض غیرقانونی محسوب می شود. در چنین حالتی:
- تیم مرتکب خطا، امتیاز رالی را از دست می دهد.
- تعویض اصلاح می شود.
- امتیازاتی که پس از خطا به دست آمده اند لغو می شوند، اما امتیازهای تیم مقابل معتبر باقی می ماند.
خطاهای مربوط به ضربه ی حمله
بازیکنان در هنگام اجرای ضربه ی حمله باید دقت کنند که قوانین زیر را نقض نکنند:
- ضربه به توپ در محدوده ی زمین حریف یا عبور کامل توپ از بالای تور.
- ارسال توپ به بیرون از محدوده ی زمین.
- ضربه ی حمله توسط بازیکن ردیف عقب در منطقه ی جلو، در حالی که ارتفاع توپ بالاتر از لبه ی تور است.
- اجرای اسپک روی سرویس تیم مقابل در شرایطی که توپ هنوز در منطقه ی جلوی تور قرار دارد.
- تماس بدن یا دست بازیکن با تور هنگام اجرای حمله.
خطاهای مربوط به سرویس
در هنگام سرویس، موارد زیر خطا محسوب می شوند و باعث تغییر نوبت سرو خواهند شد، حتی اگر تیم مقابل در وضعیت نادرست قرار داشته باشد:
- رعایت نکردن ترتیب سرویس ها.
- اجرای نادرست یا ناقص سرو.
- برخورد توپ با بیرون زمین.
- تماس پای زننده ی سرو با خط انتهایی زمین.
- ایجاد استتار یا مانع دید برای بازیکنان حریف توسط هم تیمی ها.
- بیش از هشت ثانیه تاخیر در اجرای سرو پس از سوت داور.
- «قصد به سرو» یعنی پرتاب توپ بدون ضربه زدن و افتادن آن روی زمین.
خطاهای دفاع روی تور
- لمس توپ در زمین حریف پیش یا همزمان با ضربه ی حمله ی او.
- مشارکت بازیکن ردیف عقب در دفاع کامل یا دفاع گروهی.
- دفاع از بیرون آنتن یا در محدوده ی زمین حریف.
- دفاع روی سرو تیم مقابل.
- خروج توپ به بیرون پس از تماس با دستان مدافع.
زمان استراحت در بازی
در هر ست، هر تیم می تواند از دو زمان استراحت ۳۰ ثانیه ای برای تنظیم تاکتیک ها و استراحت بازیکنان استفاده کند. مدیریت درست این زمان ها نقش مهمی در حفظ تمرکز و هماهنگی تیم دارد.
هنوز نظری ثبت نشده است.