جزوه ای جامع شامل فنون و راهبردهای کتاب اصول مصاحبه بالینی اوتمر که به بررسی مصاحبه های بینش گرا و علامت گرا و روش های ایجاد رابطه با بیمار می پردازد.
فنون مصاحبه تشخیصی
مصاحبه بینش گرا
این مصاحبه بر این نظریه مبتنی است که تعارضات عمیق مربوط به دوران کودکی، در نهایت به عوامل مزمن و آسیب زا در بزرگسالی تبدیل می شوند. این عوامل موجب رنج و تحریف ادراکات بیمار می شود.
در مصاحبه بینش گرا سعی می شود پرده از تعارضات ناخودآگاه برداشته شده و آنها به آگاهی درآیند. تداعی آزاد، مواجهه ی بیمار با رفتارها و شیوه ی فکری اش، مشخص کردن دفاع ها، تحلیل انتقال و مقاومت، روش های این نوع مصاحبه است. هدف، هم تشخیص و هم درمان است.
مصاحبه علامت گرا
این مصاحبه بر این نظریه استوار است که اختلال های روانی به صورت مجموعه ای از علایم، نشانه ها و رفتارها ظاهر شده و دوره ای مشخص و قابل پیش بینی داشته و واکنش مشخصی به درمان ها داده و یک رخداد خانوادگی می باشد.
هدف مصاحبه طبقه بندی شکایات و رفتارهای غیر انطباقی براساس طبقات تشخیصی معین است و از علل بیماری سخنی زده نمی شود.
روش مصاحبه علامت گرا مشاهده ی رفتارهای بیمار و برانگیختن وی برای توصیف دقیق مشکلات می باشد.
در این مصاحبه از سیستم تشخیص چندمحوری استفاده می شود.
مصاحبه بینش گرا با رویکرد تفسیری، علایم و رفتارهای بیمار را توضیح می دهد.
مصاحبه علامت گرا با رویکرد توصیفی، علایم و نشانه ها را به ملاک های تشخیصی تبدیل می کند.
مصاحبه علامت گرا دارای چهار جزء است:
- رابطه
- تکنیک
- وضعیت روانی
- تشخیص
راهبردهای ایجاد رابطه
(الف) خود و بیمار را در شرایط راحت قرار دهید
(1) به بیمار نشان دهید که متوجه نگرانی ها و ناراحتی اش هستید.
(2) برای شروع از محاوره ساده شروع کنید، مشخص کنید که بیمار دوست دارد با نام خانوادگی یا با نام کوچک صدایش کنید.
(3) برای دریافت اینکه چه کاری باید انجام دهید، نشانه های مربوط به قلمرو (لوکوموتور)، رفتاری (روانی-حرکتی)، هیجانی (حالت های عاطفی چهره و صدا) و کلامی (بیان حالت) را تشخیص دهید و در قبال هر کدام واکنش مناسب را ابراز دارید. به نشانه های قلمرو دوری یا نزدیکی بیمار از شما به همان نحو پاسخ دهید، با تکان دادن سر، بالا بردن ابرو به واکنش های بیمار پاسخ دهید. با تغییر صدا به واکنش های کلامی اش واکنش نشان دهید و با استعاره های خود شخص با او ارتباط برقرار کنید.
(4) توجه به رنج بیمار بهترین روش برای ایجاد راحتی در اوست.
(ب) رنج و ناراحتی بیمار را دریابید
(1) علاوه بر نشانه های بیماری به هیجان های همراه با رنج بیمار توجه کنید.
(2) با بیمار همدلی کنید، یعنی درک خود از ناراحتی و رنج بیمار را ابراز دارید.
(ج) بینش بیمار را ارزیابی کنید و با بیمار همراه شوید
با تشخیص سطح بینش بیمار قادر خواهید بود از نقطه نظر بیمار به مشکلات او نگاه کنید و از آن به عنوان ملاکی برای سنجش واقعیت سنجی بیمار استفاده کنید. بینش سه سطح دارد:
- کامل: بیمار علایم خود را ناشی از یک اختلال می داند.
- نسبی: بیمار تا حدی از بیماری خود آگاه است.
- فقدان بینش: بیمار کاملاً بیماری خود را انکار می کند.
(1) با توجه به سطح بینش بیمار سوالات خود را تنظیم کنید.
(2) هر بیماری در درون خود یک مشاهده گر سالم دارد، بین این وجه سالم و بخش بیمار شخصیت جدایی ایجاد کنید.
(3) به بیماری که بینش سالم دارد ماهیت بیماری را توضیح دهید.
(4) در مورد بیماری که بینش نسبی دارد، قسمت سالم شخصیت را تعیین کنید. این همان قسمتی است که در درمان می خواهید به آن توسل جویید.
(5) هدف درمانی که شما دنبال می کنید ممکن است با هدفی که بیمار به خاطر آن مراجعه کرده است فاصله داشته باشد. کسی که بینش نسبی دارد هر دو هدف را همزمان دارد. هدف شما در نهایت باید معطوف به ایجاد بینش کامل باشد.
(د) مهارت حرفه ای خود را نشان دهید:
(1) دورنمایی از بیماری به دست دهید و بیمار را آگاه کنید که او تنها کسی نیست که به این ناراحتی مبتلاست.
(2) معلومات و اطلاعات خود را در زمینه بیماری به او نشان دهید. برای اعتماد بیمار به شما همدلی الزامی است ولی اساس اعتماد بیمار به شما دانایی شماست.
(3) به شک و تردیدهای بیمار از طریق رویارویی و اگر لازم شد تعبیر و تفسیر بپردازید.
(4) با دادن اطلاعات راجع به نحوه درمان بیمار را امیدوار کنید، ولی انتظارات غیر واقعی ایجاد نکنید.
هنوز نظری ثبت نشده است.